« ابن ابى الحديد » در « شرح » خود - جلد 3 ، صفحه 451 - گفته است : « اين كلام ، كلام بزرگى است ، عاليتر از هر كلام ، و معنايش ، عاليتر از افق هر معنا است . ( با در نظر داشتن اينكه ) « صنيعة پادشاه » آنكسى است كه پادشاه ، او را به خود ، اختصاص داده و قدر و منزلتش را بلند كرده ، ( معنايش اينست كه ) : احدى از بشر ، حقّى و نعمتى به گردن ما ندارد ، بلكه خداى تعالى است كه نعمت‌ها را بما ارزانى داشته ، پس بين ما و خدا هيچ واسطه‌اى نيست ، و مردم همگى دستپروردهء ما و ريزه‌خوار نعمت مايند . و ما واسطهء بين آنان و خدائيم . و اين ، مقام جليلى است كه ظاهرش همان بود كه شنيدى ، و اما باطنش ، اينست كه آن حضرات ، بندگان خدا هستند ، و مردم همه بندگان ايشانند ( و در مقابل آنها از خود اختيارى ندارند ) . » و چه‌بسا اين معنى ، از گفتاريكه عمر بن خطاب ، بسبط پيامبر - حسين ، سلام - اللّه عليه - گفت ، استفاده مىشود : « آيا غير شما كسى ، مو ، بر سر ميروياند ؟ » و در نقلى كه « دارقطنى » آورده ، چنين دارد : « آيا بعد از خدا ، كسى جز شما ، مو ، در سر رويانيد ؟ » و بنا بر حديث « ابن سعد » ، ( عمر ) چنين گفته است : « آيا جز شما ، كسى مو را بر سر رويانيد ؟ » و بنقلى ديگر ، چنين آمده : « جز اين نيست ! اين مو كه بر سر ما مىبينى ، خدا ، و سپس شما ، رويانده‌ايد » « 1 » و اگر براى اهل بيت ، خصوصيّت ديگرى جز اين معمى نبود ، همين كافى بود كه انگيزه وداعى محبّت نسبت به آنها باشد . چون اين خصوصيت ، به تنهائى ، بر هر چيزى كه ، محبّت انسانرا به خود جلب كند ، ميچربد . و بر همهء آثار و پديده‌هاى حيات ، رجحان دارد . و به همين خصوصيّت است كه ولايتشان بر مؤمنين ، مسّلم گشته ،

--> ( 1 ) - اين روايت را ، ابن سعد ، دارقطنى ، ابن عساكر ، حافظ كنجى و ديگران ، نقل كرده‌اند و ابن حجر در « اصابه ، ج 2 ، ص 15 » دربارهء آن گفته است : « سندش صحيح است » .